عاقبت مشترک تفاهم نامه اسلام آباد و برجام؛
تجربه تلخ برجام دوباره تکرار شد؛ مسئولان در حالی برای مذاکره با آمریکا به خط شدند که دشمن در میدان عمل، ایران را هدف ترور و محاصره دریایی قرار داده است. «خسارت محض» حاصلِ چیدمانی است که در آن، بازدارندگیِ تنگه هرمز فدای یک توافقِ بیبنیاد شد.
حجتالاسلام والمسلمین محمدحسن ابوترابیفرد در خطبههای نماز جمعه:
امام جمعه موقت تهران گفت: تحریمها و تهاجم نظامی آمریکا که میخواست ایران را تحقیر، تسلیم و تجزیه کرده و زیرساختهای آن را نابود کند، به سکوی پرش و افزایش اقتدار ایران تبدیل شد.
معاون پرحاشیۀ پزشکیان مدعی حمایت ۶۰ درصدی مردم از مذاکره شد!
جعفر قائمپناه با تکرار آمارهای مبهم و بازهای، مدعی حمایت ۵۰ تا ۶۰ درصدی مردم از مذاکره شد؛ ادعایی که در تضاد آشکار با نظرسنجیهای معتبر، مخالفت گسترده با مذاکره، بیاعتمادی به تیم ایرانی و رد تعطیلی غنیسازی قرار دارد.
انکار قدرت مردم و میدان؛
در بزنگاه تثبیت پیروزی نظامی، جریان «ناچارها» با بزرگنمایی ضعفها، انکار ظرفیت مردم و نیروهای مسلح و ترساندن از تنگه هرمز، نسخهای برای عقبنشینی میپیچد؛ نسخهای که منتقدان آن را نه صلحطلبی، بلکه همصدایی با تصویر ایرانِ ضعیف میدانند.
خاتمی با انتساب ادعاهای دروغ به منتقدان مذاکره، خواستار تسلیم و عقبنشینی کشور شد؛
درشرایطی که چهره عریان و تجاوزکار جبهه آمریکایی_صهیونیستی علیه منافع ملی کشورمان خودنمایی میکند، خاتمی با نسبت دادن ادعاهای بیاساس و دروغ به جبهه انقلاب، مبنی بر اینکه منتقدان مذاکره حیاتشان در جنگ است، نسخه «صلح شرافتمندانه» را به عنوان نسخهای برای خروج از تنگناهای معیشتی مطرح کرده است؛ رویکردی که حاکی از دست خالی جریان سازش در برابر ادبیات مقاومت و عرق ملی مردم ایران در برابر متجاوزان به خاک کشور است.
وقتی کاندیدای همیشه بازنده طلبکار میشود؛
محمدباقر قالیباف با ایستادن پشت توافق «تاریک» و همصدایی با جریان اصلاحات، عملاً انقضای برند اصولگرایی خود را رقم زد؛ او در حالی منتقدان را به بازیهای انتخاباتی متهم میکند که اصرارش بر تحریف واقعیت، شکاف عمیق مواضعش با ولایت را علنی کرده است.
خاطرات حاج محمود پهلوانی از رهبر شهید؛
باجناق ۵۵ ساله رهبر شهید، از بیش از پنج دهه خاطره و رفاقت با او روایت میکند؛ از سفر ۲۵ روزه خانوادگی و نمازهای دو نفره تا سادهزیستی و دلتنگیهای آخرین دیدار؛ خاطراتی که تصویری صمیمی از زندگی شخصی و منش او ترسیم میکند.
به مناسبت کودتای ننگین ۲۸ مرداد ۱۳۳۲؛
سالروز کودتای ۲۸ مرداد، یادآور بیش از ۱۷۰ سال مداخله و بدعهدی آمریکا در ایران است؛ روایتی که از کودتا و اشغال تا تحریم و جنگ، تکرار یک الگوی تاریخی را نشان میدهد؛ الگویی که منتقدان آن را نتیجه اعتماد به وعدههای واشنگتن میدانند.
بهمناسبت پایان شصت روز مندرج در تفاهمنامه اسلام آباد؛
پایان دوره ۶۰ روزه تفاهم اسلام آباد، بیش از آنکه پایان یک توافق باشد پایان یک توهم است؛ توهمی که بار دیگر مذاکره را به عنوان راه حل مشکلات کشور و امضای یک متن مبهم را به عنوان دستاوردی تاریخی معرفی کرد. اکنون در حالی وعدههای بزرگ آن تفاهم یکی پس از دیگری بیاثر ماندهاند که آمریکا نه تنها به تعهدات خود عمل نکرد بلکه در مواردی دقیقاً در مسیر معکوس حرکت کرد و دوباره فشار و جنگ را در دستور کار قرار داد.
وقتی درآمد کفاف هزینههای زندگی را نمیدهد؛
دیگر داشتن شغل امنیت نمیآورد؛ وقتی درآمدها با هزینههای کمرشکن همخوانی ندارد، فقر به خانهی شاغلان رخنه کرده است. دولت نمیتواند ناکارآمدی معیشتی را پشت بهانههایی مثل جنگ پنهان کند؛ مردم از شعار خستهاند و احیای واقعیِ ارزش کار را مطالبه میکنند.
اگر می خواستید می توانستید!
پزشکیان در حالی شعار پرهیز از تنش میدهد که مدام به منتقدان میتازد. دولتی که در مدیریت بحرانها ناکام مانده، اکنون با نادیدهگرفتن توصیههای راهبردی نظام در پرونده هستهای و تنگه هرمز، عملاً امنیت ملی را قربانیِ تصمیمهای غلط و فرافکنیهای خود کرده است.
تفاهمی که فقط روی کاغذ بود؛
ترامپ که با تفاهمنامه اسلامآباد به دنبال مهار ایران بود، حالا با ذخایر خالی و ناوهای فرسوده عقبنشینی کرده است. آمریکا پس از ۶۰ روز عهدشکنی و شکست نظامی، با استیصال مطلق به فشارهای اقتصادیِ سوخته پناه برده است.
علیرغم متلاشی شدن بندهای تفاهمنامه، قالیباف همچنان مردم را به لذت بردن از آن فرا میخواند؛
دو ماه پس از امضای تفاهمنامه، قالیباف آن را «سند افتخار و پیروزی» میخواند و مردم را به لذت بردن از آن دعوت میکند، در حالی که هیچیک از ۱۴ بند آن اجرا نشده و تنگه هرمز جمعاً ۱۰۰ روز در محاصره بوده است؛ روایتی که با واقعیت میدان و موضع صریح رهبری فاصلهی عمیقی دارد.
