
وی هزاران بار برای بلند شدن از روی صندلی چرخدار تقلا کرد اما موفق نشد. بالاخره تلاش های بی پایان او موجب قدرت گرفتن دست ها و پاهایش شد، کم کم با کمک عصا و سپس با اراده مثال زدنی خود توانت بدون عصا روی پاهایش بایستد.
شاید هر کس دیگری جای وی بود به این موفقیت بزرگ قناعت می کرد اما او مصمم بود با ورزش بدنش را روز به روز قوی تر سازد تا پاهایش هرگز همچون گذشته ناتوان نشوند وی در هفده سالگی عضو تیم دو و میدانی دانشگاه شد.