به گزارش صراط نیوزبه نقل از فارس، «صدای موسیقی و پایکوبی مهمانان فضای عروسی را پرکرده است، شادی جمع در یکلحظه به فریادهای وحشت و گریههای درد تبدیل میشود، یکی از مهمانان که برای ابراز شادی تیراندازی هوایی میکند به دلیل عدم مهارت، کنترل اسلحه را از دست میدهد و تیرها به سمت پدر و پسر ۷ سالهاش پرتاب میشود پدر زخمی میشود اما کودک بر اثر شدت جراحات جانش را از دست داد».
داستان تکراری تیراندازی در عروسیها
فرمانده انتظامی شهرستان خرمآباد محمد ملکشاهی، هفتم فروردینماه سال جاری از مرگ پسربچه هفتساله بر اثر تیراندازی در مراسم عروسی خبر داد.
۲۲ تیرماه سال ۱۴۰۲ هم در پی تیراندازی در یک مراسم ازدواج در باغ ملک یک نوجوان ۱۲ساله کشته و ۵ نفر زخمی شدند.
این داستان تکراری است؛ داستان عروسیهایی که به عزا تبدیل میشوند، داستان کودکانی که در آغوش پدر و مادرشان جان میدهند، دامادهایی که هرگز به خانه عروس نمیرسند و خانوادههایی که یکعمر با خاطره تلخ یک شلیک بیمهارت زندگی میکنند.
مرگ دهها تن بر اثر تیراندازی در عروسیها
در بسیاری از مناطق ایران، بهویژه استانهای غربی و جنوبی مانند لرستان، کهگیلویه و بویراحمد، خوزستان، و سیستان و بلوچستان، تیراندازی در مراسم عروسی و عزا به یک رسم دیرینه تبدیل شده است. این سنت که باهدف ابراز شادی یا اندوه انجام میشود، سالانه دهها کشته و مجروح بر جای میگذارد و خانوادههای بسیاری را داغدار میکند.
سخنگوی فراجا سعید منتظر المهدی مردادماه سال گذشته در یادداشتی از مرگ ۳۵ تن و نقض عضو دهها تن بر اثر تیراندازیهای نامتعارفِ در عروسیها خبر داده بود.
او گفته بود: در قوانین کشور ما در اختیار داشتن و استفاده از سلاح گرم ممنوع و جرم است و مالکان و صاحبان سلاحهای شکاریِ مجاز نیز خود را در قِبال این وسیله خطرزا مسئول بدانند.
اما اسفندماه سال گذشته هم آماری مبنی بر کشتهشدن ۶۴ نفر و زخمیشدن ۲۶ نفر بر اثر تیراندازی در عروسیها از سال ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۳ منتشر شد.
جامعهشناس توران صفری میگوید: رسم غلط تیراندازی در عروسیها با وجود هشدارها و قربانیهای متعدد، به دلیل پیوند عمیق باهویت قومی، سهولت دسترسی به سلاح و ضعف اجرای قوانین ادامه دارد.
او معتقد است: برای کاهش تلفات، ترکیبی از برخورد قضایی، مشارکت ریشسفیدان، و جایگزینی آیینهای ایمن ضروری است. مسئولان باید از تجربیات موفق مانند ممنوعیت تیراندازی در برخی طوایف بختیاری الگو بگیرند.